Facebook Tweeter Instagram YouTube

nasze patronaty | kontakt

św. Idiota - recenzja

recenzja TerazTeatr
powrót
św. Idiota - recenzja
św. Idiota, reż. Janusz Opryński, Teatr Polski w Bielsku-Białej

Na samym początku muszę się do czegoś przyznać - nie znam powieści, "Idiota" Dostojewskiego, nie miałem okazji jeszcze jej przeczytać, tak więc nie będę tutaj porównywać przełożenie powieści na język teatru.

Fabuła spektaklu rozgrywa się w Rosji, do której powraca z leczenia w odległej Szwajcarii książe Lew Nikołajewicz Myszkin, który jak się okazuje odziedziczył niemałą fortunę. Niestety książe jest dobroduszny, łatwowierny i pełen emocji, przez co wplątuje się w szereg dziwnych sytuacji z udziałem rodziny Jepanczynów. W swej dobroduszności Myszkin uważany jest przez wszystkich za zwyczajnego idiotę, którego można wykorzystać do swoich celów.

Patrząc na plejadę postaci to trzeba przyznać, że jest napradę duża i zróżnicowana od, jak już wspomniałem, dobrodusznego Myszkina (Rafał Sawicki) przez rozerotyzowaną Nastazję (Oriana Soika), lekkoducha Rogożyna (Mateusz Wojtasiński), głow rodziny generałową Lizawietę (Marta Gzowska-Sawicka) czy też wiecznie pijanego Ardaliona (Kazimierz Czapla). A to zaledwie część z postaci które można poznać na scenie i które są naprawdę od siebie odmienne.


św. Idiota, reż. Janusz Opryński, Teatr Polski w Bielsku-Białej

Patrząc na spektakl warto wspomnieć, że w swojej nazwie wskazuje on już jaką drogą podąża - "św. Idiota". Jest to nawiązanie do powieści filozofa Cezarego Wodzińskiego, w której opisywał jurodiwyjów czyli właśnie "świętych idotów" jakich można było spotkać w Rosji. Były to osoby, które pod maską głupoty i pewnego opętania, szaleństwa skrywały swoją mądrość, które cały czas testowały rzeczywistość, otoczenie i samych siebie. Powszechnie się z nich śmiano, ale z drugiej strony uważano, że mają oni kontakt ze światem metafizycznym i za to ich ceniono. Prywatnie Cezary Wodziński przyjaźnił się z reżyserem Januszem Opryńskim i specjalnie dla niego przetłumaczył inną powieść Dostojewskiego "Bracia Karmazow", którą dyrektor Teatru Provisorium wystawił w 2012r. i która odbiła się szerokim echem w Polsce oraz za granicą. Cezary Wodziński zaczął też tłumaczyć "Idiotę" dla Janusza Opryńskiego, niestety nagła śmierć przerwała pracę. Można więc powiedzieć, że "św. Idiota" powstał w pewnej mierze w hołdzie Cezaremu Wodzińskiemu i widać to nie tylko w nazwie. Spektakl mocno oparty jest o motyw jurodiwyjów, Myszkin już na samym początku słyszy, że jest jurodiwy. Ale patrząc po postaciach to trudno nie mieć wrażenia, że na scenie chyba nie ma zupełnie normalnych postaci, każdy coś w sobie kryje, jakieś odstąpienie od normalności i na ich tle Myszkin nie odstępuje od normy.

Spektakl do krótkich nie należy, blisko 3h opowieść z 1 przerwą to nie mało i o ile pierwsza część spektaklu zleciała naprawdę szybko i oglądało się ją z zaciekawieniem, to w drugiej części czegoś zabrakło. Niby dzieją się w niej ważne dla fabuły rzeczy, rozstrzyga się cały spór o miłość Nastasji, ale oprócz niesamowitego monologu Hipolita (w tej roli Grzegorz Margas) to nic szczególnie nie przykuło mojej uwagi i zaczynałem się w tej drugiej części powoli czuć znużony spektaklem. Ale też możliwe, że dla znawców powieści Dostojewskiego nie będzie to nużące bo będą mogli na bieżąco porównywać pierwowzór ze spektaklem.

Warto też zwrócić uwagę w sztuce na wyszukane kostiumy autorstwa Monika Nyckowskiej oraz scenografię Jerzego Rudzkiego. Te dwie rzeczy wspaniale budują świat przedstawiony na kratach powieści Dostojewskiego i uzupełniają portrety postaci.

Podsumowując "św. Idiota" to ciekawy spektakl, który na pewno będzie gratką dla fanów Fiodora Dostojewskiego, osoby zaś nieznające dzieł tego pisarza być może po spektaklu skuszą się do sięgnięcia po jego powieści gdy zobaczą ile treści zostało włożonych w ten spektakl.


św. Idiota, reż. Janusz Opryński, Teatr Polski w Bielsku-Białej

św. Idiota
Teatr Polski w Bielsku-Białej, Duża Scena
premiera: 30 września 2017r.

Adaptacja i reżyseria – Janusz Opryński
Scenografia – Jerzy Rudzki
Kostiumy – Monika Nyckowska
Muzyka – Rafał Rozmus
Ruch sceniczny – Mateusz Wojtasiński
Multimedia – Aleksander Janas, Paweł Szarzyński

Obsada: Oriana Soika, Marta Gzowska-Sawicka, Wiktoria Węgrzyn, Anna Figura, Jagoda Krzywicka, Daria Polasik-Bułka, Rafał Sawicki, Mateusz Wojtasiński, Tomasz Lorek, Grzegorz Sikora, Michał Czaderna, Kazimierz Czapla, Adam Myrczek, Piotr Gajos, Grzegorz Margas, Sławomir Miska, Jerzy Dziedzic.

komentarze
comments powered by Disqus
aktualności

więcej

partnerzy TerazTeatr



^
Twoje sugestie i uwagi