Facebook Tweeter Instagram YouTube

nasze patronaty | kontakt

biografia

Urodziła się 19.05.1928 r. w Warszawie, w rodzinie muzycznej. Matka była profesorem Konserwatorium Muzycznego w Warszawie, ojciec – dyrygentem kompozytorem. Od dziecka przygotowywana przez matkę do zawodu śpiewaczki lub aktorki. Pobierała lekcję emisji głosu u matki, tańca (uczył ją M. Wieman), dykcji etc. Dlatego jako bardzo młoda dziewczyna mogła brać udział w czasie okupacji niemieckiej w tajnych koncertach muzyki i słowa polskiego w domach prywatnych wraz z klasą śpiewu matki. Występy te groziły wykonawcom najsroższymi represjami, włącznie z zesłaniem do obozu koncentracyjnego.

W czasie Powstania Warszawskiego w 1944 r. również brała udział w koncertach słowa i muzyki polskiej dla powstańców, dzieci, dla społeczności dzielnicy Żoliborz, w szpitalach. Wypędzona po powstaniu z Warszawy znalazła się w Krakowie gdzie jeszcze przed maturą została zaangażowana przez W. Jaremę do pierwszej wystawionej po wojnie sztuki Teatru Groteska, gdzie zagrała rolę Kwiatka Klauna Naiwnego.

Pani Zofia osiedliła się jednak na Górnym Śląsku, gdzie jej matka otwierała szkołę muzyczną. Po zdaniu matury Pani Zosia studiowała w szkole muzycznej, której dyplom uzyskała już w czasie swojej bytności w Opolu.

Choć chciała studiować w szkole dramatycznej, względy rodzinne skłoniły ją do zaangażowania się do Teatru Ziemi Opolskiej w Opolu. Po roku grania i nauki zdała eksternistyczny egzamin przed Państwową Komisją Egzaminacyjną (przewodniczący J. Świderski). Po dwóch latach spędzonych w Opolu znalazła się w Teatrze Jaracza w Olsztynie, gdzie również spędziła dwa lata.

Zaangażowała się do Łodzi i, jak mówi, to był bardzo szczęśliwy przypadek, ponieważ trafiła pod „skrzydła” znakomitej aktorki, reżyserki i dyrektora Teatru Powszechnego Pani Jadwigi Chojnackiej, która była też świetnym pedagogiem. Pani Zofia uważa, że zawdzięcza jej rozwój swojego aktorstwa.
Za namową męża wraca do Opola, by po jakimś czasie zaangażować się na krótko do Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie oraz do Operetki Lubelskiej. Ciekawe doświadczenie, żartuje, choć usypiające intelektualnie. Wreszcie osiada na stałe w Opolu.

Pani Zofia lubiła grać w warunkach wyjazdowych, przystosowywać się do nich, a nawet robić z tego walor artystyczny. Uważano ją za aktorkę tak zwaną klasyczną, ale niewiele ma to wspólnego z prawdą, bo z powodzeniem grała wiele ról współczesnych.

Spośród licznych ról za najciekawsze, pod względem pracy artystycznej, aktorka uważa role: Bianki w Szczyglim zaułku Shawa (1952) w reż. Jana Kochanowicza, Elżbiety w Don Carlosie Schillera (1957) w reż. M. Godlewskiego, Barbary w Zygmuncie Auguście i Barbarze Wyspiańskiego (1960) oraz Berty w Wygnańcach Joyce’a (1967) – oba spektakle w reż. Stanisława Wieszczyckiego; Laodami w Protesilas i Laodamia (1975) Stanisława Wyspiańskiego w reż. W. Jesionka; Orgonowej w Damach i huzarach (1981) w reż. Mikołaja Grabowskiego; Białej królowej w Alicji po drugiej stronie lustra wg Lewisa Carrolla (1998) w reż. Iwony Kempy; Zerliny w Niewinnych wg Hermanna Brocha (2000) w reż. Marka Fiedora; Mammy w Kalece z Inishmaan Martina Mc. Donagha (2001) w reż. Bartosza Zaczykiewicza; Babci w Opowieściach Lasku Wiedeńskiego Odona von Horwatha (2008) w reż. Mai Kleczewskiej.

Zofia Bielewicz ma na swoim koncie ponad sto zagranych ról, liczne nagrody i odznaczenia państwowe oraz za działalność artystyczną i kulturalną.

25 listopada 2000 r. w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu spektaklem Czas Czarodziej Pani Zofia uczciła 50-lecie pracy artystycznej. Spektakl został napisany przez Waldemara Kotasa dla dwójki opolskich aktorów, w tym specjalnie dla Pani Zofii.

W pracy dyplomowej młodego studenta „Zofia Bielewicz – aktorka trzech pokoleń. Próba monografii” aktorka powiedziała: Teatr to całe moje życie.

5.0 / 10

średnia ocena użytkowników

... / 10

Chcesz ocenić artystę? załóż konto

szukaj w artystach
partnerzy TerazTeatr



^
Twoje sugestie i uwagi